رباعیات

چون در عجبم من ازین قدر شکوه

با تو بنَشینم دگرم عقلی کو

جان و دل و مال و معنی‌ام را دادم

خود دانی و مختار تویی پشت به کوه

***

فارغم گر بودی از این سرنوشت
 

بی زیان دوزخ و سود بهشت

من همان کودک بُدم کاش در جهان

کو نه حاصل کرد و از اول نکشت

***

یک جام بلورم که به غم پیوستم

بر پایه خود ربان ماتم بستم

گفتم که نشستم به دلش اما حیف

چون نیک بدیدم همه تن بشکستم